De ESA onderzoekt om straten op de maan te maken.
Waarom?
Het zou handig zijn om vaste grond te maken op de maan.
Zo duwen de wagentjes en andere bewegende rijtuigen minder stof omhoog.
Maanstof is heel fijn.
Het schuurt.
Het is plakkerig.
In het Apollo-tijdperk verstopte het stof de apparaten en versleet de ruimtepakken.
Toen de maanrover Apollo 17 zijn achterspatbord verloor, raakte het voertuig zo bestoven met stof dat het oververhit dreigde te raken.
De Lunokod 2-rover uit de Sovjet-Unie ging kapot door oververhitting.
De radiator raakte bedekt met stof.
De Surveyor 3-lander werd met stof gezandstraald toen de Apollo 12-maanmodule op ongeveer 180 meter afstand landde.
Uit huidige modellen van de Nasa blijkt dat wanneer maanlanders landen, hun stuwpluimen tonnen stof kunnen losmaken, dat zich mogelijk aan het oppervlak van de lander kan hechten en de hele omgeving van de landing kan bedekken.
De ESA zou op de maan straten kunnen maken. Ook een landingsplatform.
Men zou zand kunnen smelten om wegen aan te leggen.
Dit idee werd al in 1933 voorgesteld voor onze aarde.
Een beetje moeilijker…
Op de maan zou maanzonlicht geconcentreerd kunnen worden met behulp van een (Fresne)lens.
Die zou een smeltkracht kunnen produceren.
Het team ontwikkelde een laserstraal die de zijden van driehoeken smelt met een gat in het midden.